http://depionier.blogspot.com

Nieuwe berichten zullen vanaf nu daar verschijnen.

Eerste vraag was deze avond toch wel of Ernst-Jan Pluim Mentz zich hersteld zou hebben van twee achtereenvolgende nederlagen. Jan van Huizen werd door het indelingsprogramma aangewezen om die vraag uit te testen. Hij deed zijn uiterste best, wat vooral te zien was aan zijn tijdsconsumptie. Jan gaat normaliter al nauwelijks over één nacht ijs, nu al helemaal niet. Maar het hielp hem niet, langzaam, maar heel zeker werd hij naar materiaalverlies gemanoeuvreerd. Toen hij dan ook materiaal had verloren en ook zijn koning nauwelijks droge voeten kon houden vond  hij het welletjes.

Nog twee andere toppers kwamen tegen elkaar op de mat. Maar Ad van der Ree en Jan van Dam leken niet van zins alles uit de kast te halen om hoger op de ranglijst te komen. Daar wil uiteraard niet mee gezegd zijn, dat de remise, die tenslotte genoteerd kon worden, er eentje was van salongehalte! Maar het streven van beiden leek meer gericht op het voorkomen van grote averij bij zichzelf dan op het trachten de ander een hak te zetten.

Tim van der Hart had zich tegen Ben Blakmoor blijkbaar voorgenomen nu eens een keertje lang te rocheren. Want toen zijn koning indirect werd bedreigd verzuimde hij de veiligere korte rochade te spelen en koos voor een tempoverlies met zijn wilveldige loper om toch maar eens die drie nulletjes op zijn notatieformulier te mogen schrijven. Op dat moment had Ben eigenlijk meteen op die koning af moeten stormen, liever echter koos hij eerst voor wat stukkenspel op de andere vleugel. Uiteindelijk kwam die pionnenstorm er toch, ook nu toonde Ben zich iets te “lief” voor Tim, door eerst materiaal er bij te halen. Ook nu kwam uiteindelijk de te spelen aanval wel op gang, Tim had er echter eerst materiaal bij kunnen halen om zijn verdediging te ondersteunen. Enig materiaal werd geruild, maar waar torenverdubbeling aangewezen was koos Ben voor de matdreiging door zijn dame vooraan te zetten. Later kwam de andere toren er nog wel bij, ook toen echter was er een stuk ter verdediging bij gehaald. Net toen Tim zich op ging maken om zich te wapenen tegen het komende verlies bood Ben echter remise aan, wat uiteraard werd geaccepteerd.

Bonne Faber en Michiel Landman leken snel de weg kwijt te raken in de gespeelde opening. Het werd een als remisebrengend bekendstaande variant, daar werd “uiteraard” ook weer van afgeweken. Michiel kreeg het betere van het spel en Bonne moest oppassen. Hij hield Michiel een worst voor als lokmiddel, waar deze eerst niet op in ging. Enkele zetten later toch wel en daar had hij onmiddellijk grote spijt van want nu was het snel voor hem afgelopen.

Voor de reguliere competitie spelen ze weinig tegen elkaar, nu bracht “het lot” hen echter weer eens tegen elkaar en Ger Croonenberg wist daarbij Jan van Baardwijk niet zo te verschalken als hem wel eens bij anderen wil lukken. Jan bleef heel bedachtzaam zijn zetjes spelen en had daar nu profijt van: het punt weas voor hem.

Een hele lange zit werd het tussen Frits van der Veeke en Jan Straatman, waarbij laatstgenoemde uiteindelijk het volle punt opstreek, daar echter wel voor door diepe dalen moest gaan. Nadat Frits een loper en 3 pionnen had overgehouden en Jan een paard en 4 pionnen, ontspon zich een amusant eindspelgevecht. Meestal stond Jan op winst, door enkele slordigheden echter gaf hij op een gegeven moment die winst uit handen en was het, technisch gezien, remise. Maar Frits werd daarbij te ongeduldig en gaf even later eigenlijk de remise uit handen, wat dus verlies voor hem betekende.

Dik Roeffel heeft de laatste tijd meer zitvlees opgebouwd op schaakgebied dan Wim den Heijer en dat zou eigenlijk best eens de reden kunnen zijn voor het feit, dat Wim de partij verloor.

Dan Frits Wilschut tegen Sheila de Jonge. Op een gegeven moment deed Sheila een paardvork in de aanbieding, wat Frits op het eerste gezicht een kwaliteit op zou kunnen leveren. Maar het paard, dat de vork in zijn bek had, stond gepend voor een ongedekte toren. Als die toren echter werd geslagen dan kon er weer een loper worden gespeeld, zodat de dame, die de toren had geslagen, aangevallen kwam te staan en wat moeilijker een goed veld kon vinden. Dat lukte allemaal en Sheila kwam tenslotte een stuk voor te staan. Om nu een lang verhaal kort te houden, na het nodige gerommel aan beide kanten bleek Frits plotseling matgezet met toren en paard!

Dan tenslotte weer eens een gevecht tussen Sidney Noordijk en Trudy Angeneind. Beiden wisten, op hun niveau, leuke zetjes en combinaties uit de hoge hoed te toveren en beiden trapten ook regelmatig in valletjes. Maar uiteindelijk wist Trudy Sidney toch mat te zetten op de onderste rij en was ze weer eens een punt rijker.

Jammer genoeg had de razende reporter van het team voor eigen schaaksucces gekozen, zodat een jaloers gevoel op de dames onder ons iemand al snel bekruipt. Immers, er schijnt vastgesteld te zijn dat vrouwen meer dan één bezigheid tegelijk kunnen doen en dat zou je tijdens zo’n wedstrijd ook wel eens willen kunnen!?
Er stond deze avond van alles op het spel: mogelijke degradatie voor Onésimus 2 en een mogelijk kampioenschap voor De Pionier 1. Althans, bij verlies zou het doek van de tweede klasse voor de Kralingers vallen en de Hellevoeters moesten met redelijk grote cijfers winnen wilde men nog kans maken om eerste in de groep te worden.
Zoals in de meeste wedstrijden viel er ook hier uit het eerste uur weinig meer te melden dan dat de spelers elkaar redelijk goed in evenwicht hielden. Wel moest je beslist woekeren met de ruimte op je schaaktafeltje, dat met een schaakbord en een schaakklok al bijna vol was. Woekeren met ruimte is blijkbaar ook een bekend begrip bij de school, waar Onésimus onderdak heeft gevonden. Tenminste, men is daar al enkele weken bezig met een verbouwing van de ruimte, bedoeld om drankjes aan de man/vrouw te brengen. Dankzij dit gebeuren moest men al eens uitwijken naar elders, toevallig ook toen er een treffen tussen beide verenigingen plaats moest vinden, toen in de viertallencompetitie.
Maar we wijken af van de essentie van de avond. Plotseling ontstond er namelijk enig rumoer rond bord 2, waar voor de Pioniers Ad van der Ree had plaatsgenomen. In een stelling, waarin Ad een veel betere positie in had weten te nemen, gaf hij schaak op f3, terwijl de witte koning nog op zijn uitgangspositie stond en zijn “gemalin” op d2 had plaatsgenomen. Blijkbaar was Ad’s tegenstander al zo murw gespeeld, dat hij op dat moment opgaf, zich blijkbaar niet realiserend dat hij dat paard “gewoon” had kunnen slaan. Ook dan echter was het moeilijk voor hem gebleven.

Weer wat later bleek Rick Verheij aan bord 3 het eindspel met een pion meer, dat hij had weten te bereiken, beter uitgespeeld te hebben dan zijn opponent. Deze moest namelijk constateren dat hij in een matnet was gelopen. Maar ook voor de Rotterdammers was er een overwinning weggelegd en niet de eerste de beste want Pionierkopman Ernst-Jan Pluim Mentz moest constateren dat hij te veel hooi op zijn vork had genomen met de door hem gekozen openingsvariant. Uiteraard gaat het te ver om daar puur de reden voor zijn nederlaag te leggen, wel kwam hij steeds gedrongener te staan. Ook mag hier een compliment gemaakt worden aan zijn tegenstander, die zich, zo op het oog, niet liet imponeren door het, op papier althans, aanwezige krachtsverschil.

Aan bord 7 had Bonne Faber een kwaliteit weten te winnen dankzij het iets te opportunistische spel van zijn tegenstander. Die tegenstander bleek dat ook te beseffen en verzonk daarom regelmatig in lang en diep gepeins om het lot, dat hem leek te wachten, af te wenden. Dat gepeins leverde hem wel op, dat Bonne zich toch wat minder prettig ging voelen met zijn stelling. Maar, blijkbaar nietsvermoedend, terwijl hij opnieuw lang nadacht over zijn 31ste zet, kwam er op het display aan zijn kant van de digitale tijdmeting viermaal het cijfer 0 te staan. “Maar ik heb toch nog een kwartier” was zijn eerste reactie toen hij op zijn verlies werd gewezen. Er schort dus hier en daar nog steeds het nodige aan de kennis van deze klokken!

Met deze prettige tussenstand durfde Fred van Wieringen het aan bord 8 wel aan in een gelijk opgaande partij een puntendeling op het wedstrijdformulier aan te laten tekenen. Hij had immers een minder aangename dag achter de rug en voelde zich waarschijnlijk niet voldoende in staat om meer dan remise uit de stelling te slepen.

Aan bord 5 speelde Ben Blakmoor een hele mooie partij. Om op zijn maat gesneden spel te krijgen offerde hij een pion in de opening, waardoor hij een fraaie stelling op kon bouwen. Dat was belangrijker dan die pion, die hij overigens wat later in het middenspel weer terug verdiende. Zijn tegenstander had namelijk de fout gemaakt toch te veel aan die materiële voorsprong vast proberen te houden. Daardoor raakte hij eigenlijk niet slechts die voorsprong kwijt, ook zijn stelling werd steeds slechter. Daarna verslikte hij zich eigenlijk ook nog in een aanval op zijn nog overgebleven loper, waardoor hij deze, eigenlijk zonder veel compensatie, kwijtraakte. Er werd nog een noodoffensief op poten gezet, Ben ving dat keurig op en mocht even later, nadat hij nog een stukoffer had geweigerd, niet slechts een toren maar ook het punt, opstrijken.

Hiermee was dus in elk geval de totaalwinst – en daarmee de degradatie van Onésimus 2 – een feit, elk bordpuntje meer zou welkom zijn. Dat werd dan door Jan van Huizen aan bord 6 bijgeschreven. Ook dit zal een mooie partij zijn geweest, waarover gemiste reporter misschien wel lyrisch zou zijn geworden. Maar nu rest weinig anders dan het vermelden van de winst van onze jeugdleider. Aan bord 4 zaten op dat moment de beide teamleiders nog tegen elkaar te zwoegen om het onderste uit de kan te krijgen. Voor De Pionier 1 was dat Jan van Dam, die een goede aanval leek te hebben. Daarvoor moest hij tenslotte wel een verdedigende stelling verlaten en alles op die aanval te gooien. Het leek hem ook te lukken, zijn tegenstander zag nog net echter de enige zet, die mat af kon wenden en kon daardoor net voldoende tempo vinden om remise door eeuwig schaak af te dwingen. Nog even keken ze elkaar aan met een blik van “zeg jij het of zeg ik het”, waarna dus de remise en de 2-6 winst voor De Pionier 1 een feit werd.

Het wedstrijdformulier zag er zo uit:

Intussen was er dus ook gestreden op het interne vlak door het thuisfront. Als je dus geestelijk al moeilijk met twee dingen bezig kan zijn, lichamelijk is nog veel moeilijker! Hier dus weinig meer daarover dan wat opgevangen losse flarden!
Jan van Baardwijk lijkt een sterke periode achter de rug te hebben, althans, na de absolute top van de club partij gegeven te hebben moest hij nu tegen Tim van der Hart spelen en deze partij verloor hij.
Alex van Wieringen werd wel aan die absolute top gekoppeld want hij mocht zichzelf bewijzen hoe ver hij eigenlijk zou zijn en daarvoor zat Frank Sträter tegenover hem. Hij wist het een zet of 20 vol te houden, toen echter brak de veer en werd hij doeltreffend opgebracht.
Het is al eerder gezegd in dit verhaal, nu blijkt waarom! Michiel Landman was de baas over Frans Troost, die nu11 punten verspeelde, waar hij er 5 had kunnen verdienen!?
Het meest onbegrijpelijke speelde zich eigenlijk af tussen Rob van Wijgerden en Ger Croonenberg. Waar laatstgenoemde vorige week als eerste bord speler van het viertal binnen enkele zetten eigenlijk van het bord was gespeeld, daar deed hij dit nu bijna zelf bij de grote belofte van het tweede team!
Sheila de Jonge liet zien waarom zij en niet Frits van der Veeke bij die genoemde viertallenwedstrijd aan het vierde bord had gezeten. Ze verloor nu namelijk van Frits.
Wim Noordermeer speelde tegen Trudy Angeneind, die het er weer eens op had gewaagd het weer te trotseren en Wim won.
Tenslotte wist Sidney Noordijk opnieuw niet te winnen van Frits Wilschut. Maar Sidney verliest de moed nog niet.

Voor de strijd van net Pionierviertal tegen dat van Messemaker 1847 geven we straks graag het woord aan wedstrijdleider Fred van Wieringen, nu dan eerst naar de huishoudelijke partijen.
Daar leek het er op, dat de leiders nog meer uit zouden lopen, niets was echter minder waar. Maar, hoewel Frank Sträter uiteindelijk toch de winst wist op te strijken tegen Jan van Baardwijk, erg makkelijk ging dat niet. Tenminste, ze zaten tot bijna sluitingstijd te vechten voor het resultaat en dat mag rustig een hele goede prestatie van Jan worden genoemd. Frank had twee pionnetjes voorsprong weten te krijgen en dat zou eigenlijk genoeg voor de winst moeten zijn. Maar zoiets heeft erg veel voeten in de aarde en tenslotte hadden beiden weinig meer dan enkele minuutjes denktijd over.

Toen bovengenoemde partij was afgelopen was de partij tussen Jan van Dam en Ernst-Jan Pluim Mentz nog bezig. Langzamerhand was daar, gaande de avond, alle materiaal, behalve de dames en een vijftal pionnen, in het doosje verdwenen en – misschien wel tot zijn eigen verbazing – Jan had geen grote achterstand opgelopen. Ernst-Jan had wat meer speelruimte en ook in tijd stond hij beter en de tot het laatst gebleven geïnteresseerden gingen steeds meer hun geld op hem zetten. Op een gegeven moment had Jan nog nauwelijks één minuut over en Ernst-Jan nog ruim 3, zodat de richting, waarin het punt zou gaan, redelijk vast leek te staan, te meer, daar laatstgenoemde bezig leek een matnet te weven met koning, dame en een pion. Plotseling echter verdween even de concentratie bij Ernst-Jan, althans, hij had zijn dame zo geplaatst, dat één van zijn pionnen gepend stond. Dan moet je dus die pion niet spelen. En juist dat deed hij wel! Eigenlijk zonder in de gaten te hebben wat er gebeurde sloeg Jan dit grote geschenk en bleef daarna wat beteuterd zitten toen Ernst-Jan hem feliciteerde met de overwinning.

Tim van der Hart kreeg het moeilijk tegen Jan van Huizen, die alles op een koningsaanval zette. Na tegengestelde rochades had Jan zijn beide torens op de g- en de h-lijn geplaatst en liet een deel van zijn andere materiaal het sloopwerk van de witte koningsstelling doen. Hoewel Tim nog wel een vrijpion op de e-lijn wist te creëren sloeg Jan op dat moment toe met een vernietigende aanval op Tim’s koning.

Al vrij snel verslikte Bonne Faber zich tegen Ad van der Ree. Dat kostte hem een dubbele f-pion en een open koningsvleugel. Daarna voelde Ad zich als een vis in het water en draaide de duimschroeven langzaam maar heel zeker aan. Toen er dan ook nog een paard dreigde mee te gaan helpen vond Bonne het wel voldoende en feliciteerde Ad met de overwinning. Op zich had de partij misschien nog wel 20 zetten langer kunnen duren, waarom jezelf nodeloos kwellen?!

Alex van Wieringen en Rob van Wijgerden speelden een zeer fraaie partij, waarin Alex redelijk snel een stuk wist te winnen, Rob kreeg daar echter een heel gevaarlijke pionnenlijn voor terug langs de b1-h7 diagonaal, ondersteund door zijn beide torens en de dame. Ergens moet Rob toen een foutje hebben gemaakt want Alex doorbrak de keten, de dames werden geruild en zijn torens gingen het vuile werk opknappen. Daar leken ze voor in de wieg gelegd en Rob wilde zichzelf ook niet meer nodeloos laten kwellen en ook hij gaf op.

Wim Noordermeer liet zich ook langzaam maar zeker inmaken door Michiel Landman. Hij probeerde nog wel het noodlot te wenden, Michiel paste op zijn tellen en streek het punt tenslotte op.

Jan Straatman kreeg een makkelijke avond voorgeschoteld tegen Sidney Noordijk. Hij kon het zich zelfs nog veroorloven Sidney een zet terug te laten nemen om zodoende zijn dame nog wat langer op het bord te houden. Toch was het nog vrij snel afgelopen.

Tenslotte wist Dik Roeffel te winnen van Jannes van Halen, iets, waarvan hij jaren geleden nog slechts van durfde dromen! Jannes kon nog wel een vrijpion op de damevleugel creëren, eerder echter was hij een stuk meer kwijtgeraakt dan Dik. Die pion werd er nog afgeslagen en daarna stond de koning van Dik veel beter t.o.v. de resterende pionnen. Een reden voor Jannes om op te geven.

Donderdagavond was het alweer de zevende speelronde voor het viertal van De Pionier. Messemaker 1847 kwam op bezoek in Hellevoetsluis.
Ze waren ruim van te voren aanwezig en konden zo vooraf nog even een kopje koffie nuttigen. Terwijl onze jeugdspelers, na hun partijen, de zaal verlieten, namen de spelers van beide viertallen plaats achter de borden. Wedstrijdleider Fred van Wieringen wenste beide teams een succesvolle schaakavond en de klokken werden gestart.

Na nauwelijks 10 minuten keek ik bij bord 1, waar Ger Croonenberg met de zwarte stukken speelde en schrok van zijn stelling. De koning van Ger werd verdreven van de achterste lijn door de witte dame en een loper. Nog wat later keek ik weer eens en op dat moment werd de zwarte koning mat gezet (0-1)

De overige drie spelers van De Pionier gingen er nu eens goed voor zitten om die achterstand ongedaan te maken. Op alle drie de borden werden in het eerste uur de stukken, vanuit de opening, zorgvuldig het middenspel in geschoven.
Arie Bliek speelde aan bord 2. Hij begon zijn dame en torens naar de koningsvleugel te spelen, terwijl zijn tegenstander dat ook deed. Er moest door beide spelers flink worden nagedacht aangezien er weinig ruimte was met al deze stukken. Er begon een afruil. Toen de rook was opgetrokken bleek dat de stelling volkomen gelijk stond en besloten beide spelers tot een puntendeling (½-1½)

Aan bord 3 speelde Frits van der Veeke een solide partij. Tot aan het middenspel stonden de stukken van beide spelers prima opgesteld. Totdat de tegenstander van Frits een aanval op de koningsvleugel begon. De torens stonden daarbij ook goed in positie. Frits verloor een pion en moest zich met hand en tand verdedigen. Hij vond toch telkens de goeie zet. Zijn tegenstander zag geen mogelijkheid om door de verdediging te komen en speelde toen op “eeuwig schaak” en de tweede remise was een feit (1-2)

Dus moest teamleider Sheila de Jonge aan bord 4 proberen een punt te scoren om gelijk te komen. Makkelijk was dat niet. Haar tegenstander drong via de damevleugel aan. Sheila kwam in verdrukking te staan. Maar na een aantal goede zetten met dame en torens wist ze zich terug te knokken in de partij. Na een goede combinatie kwam ze zelfs beter te staan. Helaas voor haar was de stelling, met een pion meer, niet te winnen en ook hier werd besloten tot remise (1½-2½)

Helaas voor De Pionier een verloren wedstrijd maar ik heb toch naar een aantal goede partijen gekeken en daar gaat het met schaken toch ook om. De volgende wedstrijd, tegen Barendrecht, zijn er weer nieuwe kansen!
                                         met dank aan Fred van Wieringen

Voor Jan van Baardwijk brak deze avond het nadelige (hoewel?!) van zijn hoge positie op de lijst aan. Als aanvoerder van schaduwgroep 2 moest hij nu opboksen tegen Ernst-Jan Pluim Mentz. Maar met een vastberaden trek om zijn mond trad hij in dit strijdperk, om er, zo’n dikke 2 uur later, met opgeheven hoofd maar wel zonder punt uit te stappen.

Ook Jan van Huizen overkwam iets dergelijks, hoewel hem tegen Frank Sträter iets meer kansen toebedacht mochten worden. Maar Frank deed, wat men van hem verwachtte en zette Jan, na een mooie partij, zo rond de klok van elven, mat.

Zou het dan uit de partij tussen Bonne Faber en Fred van Wieringen moeten komen? Als deze partij tot voorbeeld voor de algemene eindspelkennis binnen de vereniging zou moeten staan dan zou het antwoord ontmoedigend zijn: het is er slecht mee gesteld!? Uiteraard moet je met zo’n opmerking niet alles over één kam scheren, toch rijzen achteraf je haren ten berge als je ziet, wat er allemaal werd gemist. Toch waren beiden na afloop te spreken over de remise, die alles tot gevolg had.

Dat leek ook de uitslag voor de partij tussen Rob van Wijgerden en Tim van der Hart te worden. Met een toreneindspel werd de finale van deze partij ingegaan en – om maar eens een understatement te gebruiken – het kon nog alle kanten opgaan. Misschien dat Rob net iets te veel van zijn stelling heeft gevergd, plotseling stond er een nul voor hem op de uitslagenlijst.

Die nul was er ook voor Michiel Landman tegen Ad van der Ree. Hoewel het krachtsverschil op papier ruim aanwezig is gaf Michiel toch blijk van de nodige potentie wat begrip van de stelling betreft. En misschien dacht Ad wat te gemakkelijk over zijn mogelijkheden. Hij zette Michiel in ieder geval de duimschroeven aan, wist echter in eerste instantie de klepel van het direct afmaken van de mogelijkheden niet te vinden. Maar, gelukkig voor hem, is het bij het schaken net iets anders als bij het voetbal, waar in zo’n geval vaak het doelpunt aan de andere kant valt.

Verwachtingsvolle gezichten bij de partij tussen Jan Straatman en Alex van Wieringen. De beide toppers van het zojuist gepromoveerde tweede team tegen elkaar ingedeeld, hoewel Jan misschien wat ontevreden over de kleurverdeling zal zijn geweest. Maar ze hielden elkaar toch goed in evenwicht en Jan leek goede mogelijkheden te krijgen met zijn beide lopers, die fraai op de zwarte koningsstelling stonden gericht. Ook hier misschien een kwestie van overschatting van de eigen positie, de partij eindigde tenminste in mineur voor Jan toen hij materiaal en daardoor het punt verspeelde.

Een fraai staaltje werd getoond tussen Wim Noordermeer en Jannes van Halen. Na heel wat gelaveer van beide kanten was er ook hier een toreneindspel ontstaan, waarin Wim de betere papieren leek te hebben. Hij wist echter de juiste afwikkeling niet te vinden en toen er nog slechts één pion van hem was overgebleven - Jannes had nog slechts een koning – en hij de sleutelvelden van die pion niet wist te bezetten, bood hij maar remise. Dat werd natuurlijk geaccepteerd met de fraaie opmerking: “Kon je het niet vinden?” Het woordje “jochie” ontbrak nog!

Frits van der Veeke kreeg het niet al te moeilijk tegen Sidney Noordijk. Nog steeds heeft Sidney het probleem dat hij iets te snel zijn zetten speelt. Bij een aantal zetten denk je dan wel “zo, Sidney, dat had ik niet van je verwacht” en even later wordt die verwachting weer de bodem in geslagen. Ook nu liet hij op zeker moment “zomaar” een stuk “in” staan, wat uiteraard werd geslagen. Weer geen positief resultaat voor onze Sidney.

Wim den Heijer had een veelbelovende stelling op weten te bouwen tegen Frits Wilschut. En Frits kreeg het angstzweet al in z’n handen als hij die vrijpion steeds dichterbij zag kruipen langs de c-lijn. Maar Wim was te slordig met zijn materiaal. Frits kreeg de kans een loper op e2 te slaan, die twee keer stond aangevallen en slechts eenmaal verdedigd. Wim koos echter een andere richting en liet de loper die loper. Hij sloeg in met schaak op f7 en Frits dacht slim te zijn door zijn koning naar h7 te spelen en zodoende zijn door een loper gedekte g-pion in een penning te zetten (er stond nog een toren van Wim op b7). Inderdaad, het bleek slim van Frits want Wim trapte met open ogen in de val: hij sloeg op f7, waar hij eerst een gaatje voor zijn koning had moeten maken. Nu werd De2-e1+ gespeeld, de dame werd geslagen door een toren, de toren van Frits op e8 maakte nu een einde aan de partij en de illusies van Wim.

Op maandag 1 febr. trokken we vol goede moed naar Krimpen. We zaten vol zelfvertrouwen, immers, de vorige twee wedstrijden hadden we gewonnen, waarom zouden we ook nu niet winnen, ook al moesten we tegen de koploper?
Maar we begonnen niet goed. Onze topscorer met 3½ uit 4, Wim Noordermeer, had, met wit spelend aan bord 7, een valse start. Hij startte bijzonder agressief, zijn tegenstander raakte daar niet door van de kook. Integendeel, hij overblufte Wim en voordat deze het wist was het met hem gedaan! 1-0
De partij van Tim van der Hart, die met zwart aan bord 4 speelde, verliep ook vlot. Tim stormde op de damevleugel naar voren en liet de rochade zitten. Het leek toch een beetje op een opgeblazen zeepbel. De stormloop werd bekwaam opgevangen en er werd veel geruild. Er bleef een eindspel over met toren en loper voor Tim tegen toren en paard, waarbij bijna alle pionnen nog op het bord stonden. Gelukkig voor Tim werden paard tegen loper geruild en raakte de Krimpenaar zijn voordeel kwijt. Het werd nu remise en de stand 1½-½ voor Krimpen 5.

Toch maakte ik me niet ongerust. Aan bord 8 stond Michiel Landman, met zwart spelend, gunstig. Ook aan bord 1 zag het er goed uit. Alex van Wieringen  stond positioneel duidelijk beter. Michiel had lang gerocheerd en een pion geofferd om op de koningsvleugel de witte koning te bestormen. Dat plan werkte uitstekend! Wit verloor een stuk en later nog één. Hij spartelde nog wel hevig tegen maar stond uiteraard verloren. Na de winst van Michiel stond het weer gelijk: 1½-1½.
Aan het eerste bord speelde Alex dus. Hij verstoorde met La3 de ontwikkeling van zijn tegenstander, deze kon nog niet rocheren.
Aan bord 2 speelde Jan Straatman met zwart en hij kreeg een stevige aanval op zijn positie te verduren. Maar Jan verblikte of verbloosde niet, hij sloeg de aanval rustig af. Ruilde de dames en versterkte zijn positie. Toen hij een remiseaanbod kreeg wees hij dat af, Jan zag het eindspel wel zitten. En terecht. Zijntoren stond sterk en ook zijn koningsvleugel stond beter. Jan won het eindspel dan ook vlot.
Alex speelde, na de eerder genoemde verwikkelingen, de partij vervolgens volgens het boekje uit. Hij veroverde het centrum en vandaar uit lanceerde hij een aanval op de koningsstelling, won de dame en zwart stond reddeloos. Het werd dus weer een punt en de stand intussen 1½-3½.

Aan bord 6 speelde Gerard Tuk een rustige partij. De stelling bleef lang in evenwicht, hoewel Gerard zijn tegenstander wel een pionnetje afsnoepte. Maar toen er een eindspel met ongelijke lopers ontstond begon hij al aan remise te denken. Maar z’n tegenstander deed een aantal nogal ongelukkige pionzetten. Hierdoor kon Gerard plotseling 3 pionnen op rij binnenhalen, de tegenstander zag het toen niet meer zitten en gaf op: 1½-4½ en de winst was binnen!!

Onze tweede topscorer, Rob van Wijgerden, speelde aan bord 5. Rob had daar een dubbelpion aan zijn opponent bezorgd, toch had hij daardoor slechts een gering voordeeltje. Hij had 2 torens plus een paard en zijn opponent 2 torens plus een loper. Rob nam echter een verkeerde beslissing en verloor daardoor een pion. Ook ruilde hij het betere paard tegen de loper. Maar hij kwam goed weg, hem werd remise aangeboden, wat hij uiteraard accepteerde: 2-5.

Tot slot speelde Jan van Baardwijk een zeer boeiende partij aan bord 3. Zijn tegenstander was de ongeslagen topscorer van Krimpen 5. Jan speelde met wit en kreeg een opening voorgeschoteld die hij niet kende. Kalm blijven werd dus nu zijn devies. Er ontstond een partij met nog veel stukken op het bord en ook veel dreigingen. Toen Jan op zeker moment op b7 insloeg met zijn paard hield ik mijn hart vast, Jan dreigde dit paard te verliezen. Maar Jan stelde daar weer nieuwe dreigingen tegenover. Inmiddels was de rest van het team een pilsje gaan drinken om de overwinning en de waarschijnlijke promotie te gaan vieren en Jan streed moedig verder. Het werd een pot van “maak een miszet en ik pak je!” De zwarte koning kwam steeds meer op de tocht te staan, ook die van Jan stond echter nog lang niet veilig. Maar toen was het ineens uit. Tot zijn eigen verrassing ging Jan’s tegenstander plotseling mat. Voorwaar, Jan, een partij om trots op te zijn! De eindstand werd dus 2-6 voor ons, een mooie prestatie tegen de koploper. Het is nu nog niet officieel, maar ik denk, dat we met deze overwinning de beste derde worden in de vierde klasse. Dan promoveren we dus naar de derde klasse. Gefeliciteerd,  jongens, ik hoop, dat we met dit team het volgende seizoen in de derde klasse ook weer zo goed voor de dag komen!
                       met dank aan Ad van der Ree

Na afloop bleek dat eigenlijk de op voorhand verwachte spelers ook inderdaad naar de halve finale van de Interne Bekercompetitie doorgingen. Alleen de loting voor de finale kan theoretisch nog roet in het eten gooien wat de bezetting daarvan betreft.
In deze kwartfinale speelde, vooral in de eerste partijen, de tijd een heel belangrijke rol want zowel Ad van der Ree (tegen Frank Sträter) als Jan van Huizen (tegen Ernst-Jan Pluim Mentz) verloren de eerste partij “op tijd”. Daar leek vooral Ernst-Jan gelukkig mee te mogen zijn, immers, op een gegeven moment had hij nog slechts een tweetal minuten over in een moeilijke stelling, terwijl Jan nog over ruim vijf minuten beschikte. Toch “lukte” het Jan dus nog door zijn vlag te gaan. Tussen Ad en Frank was het in die eerste partij kantje boord wie van beiden te weinig tijd zou hebben. Dat werd dus Ad. In de tweede partij leek het Ad op zeker moment het veiligst lopers te ruilen, daar had hij later echter spijt van, anders verwachtte hij meer kans gekregen te hebben. Nu nekte de lange “zwarte” diagonaal hem. Met een fraai kwaliteitsoffer besliste Frank nu deze partij. Ook Jan leek weer goede kansen te krijgen op snelschaakpartijen, hij wist echter de mooie druk op de witte koning niet voldoende uit te buiten. Zodoende zijn Ernst-Jan en Frank dus bij Tim gekomen voor de halve finale.

In de interne competitie moest Jan van Baardwijk tegen Ben Blakmoor bewijzen niet voor niets zo hoog op de ranglijst te staan. Tot veler verrassing kwam dat bewijs er ook, hoewel ditmaal niet met een vol punt. Op een strategisch juist moment bood Ben remise aan en Jan accepteerde. Volgens Ben hadden beiden een mooi paard in het centrum maar was dat van Jan toch iets sterker, vandaar het remisebod van Ben.

Jan van Dam speelde een sterke partij tegen Jan Straatman. Al vrij snel in de partij kreeg hij zijn tegenstander in een soort houdgreep, de voorzitter van De Pionier wist echter steeds een goed antwoord te vinden. Daardoor gemotiveerd “verstoutte” hij zich met het aanbieden van remise na een 30-tal zetten. Dat werd echter niet geaccepteerd en enkele zetten later bleek een beetje waarom: de klok van Straatman gaf allemaal nulletjes aan, terwijl de ruimte in het notatieboekje achter het getal 35 nog blanco was. M.a.w., hij had op tijd verloren.

De partij tussen Tim van der Hart en Arie Bliek had een rustig verloop en het had er alle schijn van dat hier een remise genoteerd zou kunnen gaan worden. Toch vond Tim dat eigenlijk onvoldoende en in het eindspel wist hij het daarom Arie te moeilijk te maken. Maar Tim moest er wel lang voor vechten.

Een vechtpartij werd het ook wel een beetje tussen Rob van Wijgerden en Sheila de Jonge. Meestal leek Rob het beste van het spel te hebben, Sheila wist echter ook regelmatig goede zetten te vinden. Maar tenslotte moest ze het hoofd toch buigen voor de dadendrang van haar tegenstander.

De partij tussen Frans Troost kreeg het verloop wat je er op voorhand van zou mogen verwachten. Maar Bonne wilde eens wat anders uitproberen en begon de witte damevleugel met pionnen te bestoken. Maar Frans wist daar wel een antwoord op te bedenken. Maar waarschijnlijk had hij een betere voortzetting kunnen spelen dan gedaan, nu bleef het vrij gelijkop gaan. Daarom bood Frans op zeker moment ook remise, wat werd geaccepteerd.

Michiel Landman begint langzaam maar zeker weer terug te komen op zijn niveau van enkele jaren geleden, toen hij een poosje de club ging verlaten. Dat moest Dik Roeffel nu aan den lijve ondervinden. Hij wist het nog wel een poosje uit te zingen, uiteindelijk moest hij toch erkennen dat Michiel er een punt bij zou krijgen.

Ook een punt er bij kreeg Wim Noordermeer, hoewel dat niet steeds even gemakkelijk ging. Tegenstander Wim den Heijer deed er alles aan om het te verhinderen, slaagde daar, helaas voor hem, niet in. In een toreneindspel liet eerstgenoemde Wim zien hoe je een punt moet scoren.

Dat liet Jannes van Halen ook zien aan Sidney Noordijk. De koning van Sidney werd helemaal in een hoek gedreven, waarna het niet al te moeilijk meer was voor Jannes om zich het punt toe te eigenen.

Tenslotte was er nog het duel tussen de twee Fritsen van de club, Frits Wilschut en Frits van der Veeke. Laatstgenoemde Frits deed zijn uiterste best zijn naamgenoot het punt afhandig te maken, slaagde daar niet in en berustte daarom in het delen van het punt.

Al enkele jaren bestaat er samenwerking tussen de openbare bibliotheek van Hellevoetsluis en schaakvereniging De Pionier. Dat resulteert o.a. in het wekelijks huisvesten van een groep z.g. “Overdag-schakers” elke maandagmiddag. Er wordt daar dan vanaf 14.00 uur gespeeld, waarbij de gezelligheid nog hoger in het vaandel staat dan op de reguliere clubavond. Het competitie-element ontbreekt daar nl. helemaal.
Een andere vorm van samenwerking is te vinden in het geven van en onderdak bieden aan een simultaan. Dit jaar al weer voor de derde keer werd ze door de schaakvereniging georganiseerd. Beide voorgaande afleveringen was Frank Sträter simultaangever, nu werd in voormalig meervoudig snelschaakkampioen Ernst-Jan Pluim Mentz een goede opvolger gevonden. Hij was, voor zijn studie in Enschede, opgeleid door de toenmalige jeugdleiders, die dus eer van hun werk mogen hebben.

De middag werd, iets na tweeën, geopend door Margaret van Rooyen, deze middag optredend als gastvrouw namens de bibliotheek en door voorzitter Jan Straatman van de schaakvereniging. En vlot daarna kon Ernst-Jan zijn rondjes langs de in totaal 18 borden maken. De simultaan had zelfs een internationaal tintje, er speelde namelijk ook een voor enige tijd in Hellevoetsluis gedetacheerde Duitser mee.
Dat de tegenstand redelijk te noemen is valt wel enigszins op te maken uit het feit dat het bijna anderhalf uur duurde voordat het eerste resultaat kon worden geboekt, daarna ging het wat sneller.
De eerste partijen, die afgelopen waren, werden door de simultaangever gewonnen, toch ook moest hij even later een remise toestaan aan de kampioen van Het Houten Paard, Arie Langendoen. Na nog enkele partijen te hebben gewonnen kreeg hij opnieuw een remise-aanbod, nu van Bonne Faber. Aangezien hij iets slechter stond kostte het Ernst-Jan weinig bedenktijd dit aanbod te accepteren.
Maar ook verlies was deze middag zijn deel. Oud Pionierlid Wim van Schie had al vroeg in de partij een kwaliteit weten te winnen en dat voordeeltje niet meer uit handen gegeven.
Nog wat later moest er helaas een eind aan deze leuke schaakmiddag worden gemaakt aangezien de bibliotheek een vast sluitingsuur (17.00 uur) heeft. Daarom accepteerde Ernst-Jan nog 2 remises, tegen Tim van der Hart en tegen Jan Straatman. En ook gaf hij nog een partij op, tegen een in Rotterdam studerende Hellevoeter, wiens naam helaas niet bij de organisatie bekend is.
Maar als er nog wat tijd over was geweest had Ernst-Jan enkele partijen nog graag uit willen spelen, hij vond de stellingen nog bijzonder interessant!

Met een score van bijna 83% mag Ernst-Jan best tevreden terugblikken op een middagje in de bieb, waarmee hij velen een plezier heeft gedaan! Het ligt tenslotte in de bedoeling van de schaakvereniging om ook volgend jaar deze, al bijna traditie, voort te zetten. De plaats daarvoor is bekend, alleen de datum moet nog worden uitgezocht.

Een gedesillusioneerde teamleider Sheila de Jonge kwam later op de avond nog even langs om het voor haar en de club trieste nieuws van een nieuwe 4-0 nederlaag voor het Pionierviertal te komen vertellen. Door alle deze avond beleefde perikelen stond haar hoofd niet naar het schrijven van een verslag van het gebeurde, zodat we het hier nu moeten doen met “slechts” het wedstrijdformulier:

Een tiental Pioniers had deze avond andere zorgen, er was dus sprake van een rustige avond.
Daarin had Ben Blakmoor het genoegen zijn kennis en kunde uit te proberen tegen Ernst-Jan Pluim Mentz. En zowaar, het ging er op zeker moment op lijken dat Ernst-Jan zich zou moeten gaan verzoenen met een derde nederlaag. Maar zover liet Ben het niet komen, in een moeilijke positie, waarin hij toren, loper en paard had tegen de twee torens van Ernst-Jan bood hij remise aan omdat, zoals hij ter verdediging aanvoerde, “zichzelf te goed kende”. Dit aanbod werd geaccepteerd.

De grote verrassing van de avond kwam aan het bord van Jan van Baardwijk en Rick Verheij. Rick werd daar eigenlijk langzaam maar zeker helemaal in het voor hem verkeerde hoekje gedrukt. Alle zware stukken van Jan deden mee in het vastzetten van de monarch van Rick en deze kwam slechts aan verdedigen toe! En daar ging er “ergens” iets fout. Rick raakte zijn dame kwijt, kreeg er echter wel 2 torens voor terug, maar de druk bleef en werd zelfs nog verzwaard. Daarbij kwam het zover dat Rick genoopt was een kwaliteit te geven omdat hij anders mat zou worden gezet. Hij hield het nog een paar zetten vol, toen echter bleek voor hem de koek op en de nul een feit.

Op papier leek het niet zo’n moeilijke klus tussen Tim van der Hart en Fred van Wieringen, de praktijk bleek echter totaal anders. Want wat zou er gebeurd zijn als Tim op zet 13 (!?) geen Lg5 maar Lxe5 had gespeeld? Ook nu bleef hij beter staan, dan echter zou hij vrijwel gewonnen hebben gestaan! Toch bleef het moeilijk voor Fred, zodat hij rond de eerste tijdcontrole Tim de kans gaf remise te maken via zetherhaling, ook al had hij net een pionnetje verdiend. Maar Tim ging daar niet op in en kreeg daardoor het deksel op de neus want Fred wandelde zijn stelling binnen met dame en toren.

Rob van Wijgerden heeft er, naar eigen zeggen, een Angstgegner bijgekregen. Tegen Bonne Faber had hij een combinatie naar eigen zeggen wel 7 zetten diep doorgerekend, waarbij hij in eerste instantie een stuk investeerde om dat later, volgens zijn berekening, met rente terug te verdienen. Maar Rob had een kleine blinde vlek in zijn wiskunde en – in plaats van kapitaal met interest – hij kreeg veel minder hout naast zijn kant van het bord dan Bonne. Dat resulteerde in een voor hem niet meer met plezier te spelen stelling en daarom gaf hij op.

Tegen Ad van der Ree speelde Alex van Wieringen volgens zijn latere commentaar niet zijn beste partij ooit. Toch wist hij goed stand te houden, hoewel Ad zijn koning flink in het nauw wist te brengen op de koningsvleugel. Maar Alex wist zijn koning uit de gevarenzone te verwijderen en Ad wist niet beter te doen dan remise aan te bieden, wat werd geaccepteerd.

Een nieuwe partij uit een lange reeks tussen Wim Noordermeer en Jan Straatman. Niet alleen tijdens de clubavond, ook regelmatig bij andere gelegenheden sparren ze met elkaar. Daar leer je elkaars spel goed mee kennen, of dat echter voldoende is? Wim wist beter spel te krijgen en op een gegeven moment zelfs een stuk te winnen. Maar Jan rechtte zijn rug en kwam weer helemaal terug in de partij, sterker nog, uiteindelijk bleek het punt voor de Pioniervoorzitter te zijn!

Frits Wilschut zit momenteel een beetje in de hoek waar de klappen vallen. Ook nu weer tegen Michiel Landman wist hij niet het beste in zichzelf boven te brengen. Michiel kreeg open lijnen en profiteerde daar ook van zodat Frits ten einde raad maar opgaf.

Sidney Noordijk speelde goed tegen Dik Roeffel en leek eindelijk weer eens een verbetering van zijn puntentotaal te gaan krijgen. Maar hij wilde blijkbaar meer dan de niet te missen remise door eeuwig schaak. Sidney gaf Dik de kans er uit te lopen, dat had hij echter beter niet gedaan, nu werd hij pardoes mat gezet.

Voor het eerste team en het viertal zou Frans Troost een verslag schrijven, hij kwam echter niet verder dan wat aantekeningen, één van zijn nakomelingen bleek namelijk niet tevreden met het optreden van zijn oppas. Of er nu iemand een paar dagen met blauwe plekken is getooid?
Hebt u overigens wel eens geprobeerd spijkerschrift te ontcijferen? Als het RSB-verslag toch het lezen waard blijkt, dan is dàt tenminste gelukt!

Maar eerst het vizier op het interne gebeuren, waarbij de eerste halve finalist voor de IBC bekend werd. Tim van der Hart wist namelijk beide partijen van Wim den Heijer te winnen. Hierdoor mag hij het opnemen tegen één van de drie later nog overblijvende bekeraars.
In de huishoudelijke competitie vielen slechts drie partijen te zien. Daarbij mocht weer een warm welkom worden geheten aan Jannes van Halen, die een poosje “uit de roulatie” was geweest. Deze avond mocht hij het opnemen tegen Jan Straatman en daar viel voor hem weinig eer bij te behalen. Sommigen waren amper begonnen of daar klonk zijn jammerklacht al door de zaal.
Ook Michiel Landman bleek snel klaar. Hij wist het Sidney Noordijk te moeilijk te maken voor zijn schaakkennis.
Tegenstribbelen mocht ook Frits Wilschut niet baten tegen Wim Noordermeer. Met tegengestelde kleuren was het hem al eens gelukt van Wim te winnen, ditmaal echter paste Wim beter op zijn tellen en nam derhalve zoete wraak.

Dan de hiëroglyfen van Frans! Het betreft hier De Pionier 1-Ashtapada 1.
Daarbij zag hij aan bord 1 Ernst-Jan Pluim Mentz vanuit de opening een mooie pion op d4 posteren, geholpen door een pracht van een loperpaar, geposteerd op a7 en b7. Deze lopers deelden het bord a.h.w. in tweeën door het centrum. Over open lijnen gesproken, zwart veroverde ook nog eens de open c-lijn en verdubbelde daar zijn torens op. Zo te zien geen centje pijn dus. Alleen goed afwikkelen eigenlijk. Door een gedwongen afruil komt genoemde pion op e3 te staan, terwijl nu de torens de tweede lijn in bezit nemen. En zoiets is vaak dodelijk, zo ook hier.

Aan bord 2 komt Ad van der Ree, na een geruisloze opening, steeds beter te staan met zijn lichte stukken. Hij gaat zelfs druk uitoefenen op de zwarte koningsstelling. Ergens onderweg weet Ad een loper te winnen en het lijkt een bekeken zaak te worden. Maar Ad heeft weer eens problemen met de tijdregistratie. Gelukkig loopt dat ditmaal met een sisser af en moet hij nog slechts zijn tegenstander bewijzen de theorie van de sleutelvelden goed te beheersen. En dat blijkt geen probleem voor Ad. Die theorie bleek hij beter te beheersen dan die van de digitale klokken!?

Deze avond moesten er twee invallers worden opgesteld wegens ziekte van zowel Fred van Wieringen als van Ben Blakmoor, die zich helemaal op Ed de Graaf had voorbereid. Daarom speelde nu Frank Sträter weer eens en hij kwam te spelen aan bord 3 tegen de topscorer van Ashtapada dit seizoen tot nu toe. Volgens Frans moest hier een klassieke aanval op de zwarte koningsvleugel worden verwerkt, een aanval met dame en loper op h7, terwijl er nog niet gerocheerd was. Die pion op h7 sneuvelde dus, Frank rocheerde later echter lang en kwam niet echt meer in moeilijkheden. Na bord 1 was hij als tweede klaar.

Het derde winstpunt wordt gescoord aan bord 4 door Rick Verheij. Ook hier een goed uit de opening komende Pionier, hoewel de stand van zaken materieel gezien gelijk is. Rick krijgt een sterke loper in het centrum en ondervindt niet echt meer problemen om het punt aan te laten tekenen. Op dat moment is het 3-0 terwijl ook de andere borden er niet slecht voorstaan voor De Pionier 1.

Maar niet alles zou pais en vree blijven voor dit Pionierteam, nota bene haar leider Jan van Dam zorgde aan bord 5 voor enige verlichting voor de Hoogvlieters. Maar voor het zover was had hij zijn tegenstander nog wel met serieuze ontwikkelingsproblemen opgezadeld. Diens toren, paard en loper van de damevleugel stonden bijna halverwege de partij nog steeds op hun startpositie, waarbij Jan deze vleugel met zijn pionnen helemaal had opengegooid. Maar Jan werd later, enigszins tot zijn verrassing, mat gezet.

Wel weer goed ging het bij Jan van Huizen aan bord 6. Maar vooral Jan maakte zich, gaande de partij, wat zorgen over zijn tijdsconsumptie. Hij had nog slechts iets meer dan een tiental minuten over met nog ongeveer evenveel zetten te doen. Als voorbeeld: aan bord 1 werd over zet 25 nagedacht en hier waren ze bij zet 11! Maar de Ashtapada-speler had wat minder ruimte ter beschikking voor zijn materiaal. Zo rond de tijd, dat het water de oppas van Troost jr. tot de lippen kwam, deed hij een remiseaanbod, dat door Jan werd afgewimpeld na nog even vruchteloos naar de voor overleg aangewezen persoon gezocht te hebben. Dit eigen initiatief bleek tenslotte haar vruchten af te werpen met partijwinst.

Aan bord 7 weet Bonne Faber zijn tegenstander met een geïsoleerde d-pion op te zadelen, volgens de kenners weet niemand echter of die pion nou zwak of sterk is! Door de witspeler werd gehoopt “iets” te kunnen versieren langs de diagonaal b1-h7 en daarom werd de dame op d3 geposteerd, terwijl er nog een paard op f3 stond te koukleumen. Op c1 werd hierna het nodige materiaal afgeruild, waarna veld e4 alleen nog door de witte dame werd gedekt, terwijl er een zwart paard op f6 stond te loeren. Dus was e5-e4 een hele logische zet, die stukwinst opleverde voor een pion. Maar Bonne verloor in het vervolg het overzicht en wist zijn gewonnen stelling niet tot het goede einde te brengen. Er werd eerst nog een remiseaanbod afgeslagen, toen hem echter bleek dat hij niet de goede voortzetting wist te vinden (die goede voortzetting was er eigenlijk wel) bood hij zelf remise aan, dat aanbod werd vrijwel direct geaccepteerd.

Tenslotte bord 8, bezet door de tweede invaller, Jan van Baardwijk. Dit seizoen blijkt Jan als invaller een bepaalde aantrekkingskracht op “het andere geslacht” te hebben: twee invalbeurten en beide keren een dame als tegenstander. Ook Jan kreeg te maken met een geïsoleerde pion en ergens verloor hij materiaal, zodat zijn overgebleven legertje – in dit geval – ongeregeld te zwak was om hun monarch voldoende rugdekking te geven. Het tweede volle punt voor Ashtapada 1 derhalve, waarna het wedstrijdformulier de volgende aanblik bood:

De strijd tussen de viertallen van De Pionier en Krimpen a.d.IJssel was al twee keer uitgesteld door de weersomstandigheden, nu vonden vier Krimpenaars het wel vertrouwd om, voor hen, westwaarts te trekken. Ook nog gesterkt door een al eerder deze week behaalde 4-0 overwinning uit alweer de volgende ronde namen ze achter de borden plaats.

Aan bord 1 kreeg Arie Bliek al snel een wit paard op bezoek, dat, ondersteund door een pion op c5, gewoon schaak kwam geven. Daarom moest Arie met zijn koning opzij. Een nadeel echter van vooruitgeschoven posten is wel dat ze onder vuur komen te liggen. Het leek er goed uit te gaan zien voor Arie, toen echter ging hij peinzen en daardoor misschien beren op zijn weg zien. En die onwerkelijke beren kostten hem de partij.

Mehdi Potters was gevraagd plaats te nemen aan bord 2. Hij kwam daar gelijkwaardig uit de opening, hoewel zijn tegenstander wel ietsje meer speelruimte heeft. Die tegenstander maakte daar ook prima, voor Mehdi, misbruik van en zette zijn materiaal op cruciale velden. Daar wist Mehdi helaas niet tegen op te boksen met een tweede nul voor z’n viertal tot gevolg.

Goede mogelijkheden leek Frits van der Veeke te krijgen aan bord 3. Ook hier een vrij rustige opening, waarbij wit optisch iets vrijer leek te staan maar daar geen gebruik van wist te maken. Hij wordt langzaamaan wat teruggedrongen, dan echter kwam het sterkteverschil tussen beide spelers tot uitdrukking en Frits verliest uiteindelijk nog vrij kansloos.

Dan tenslotte Sheila de Jonge aan bord 4. Ze krijgt, door afruil van een paard tegen een loper, het loperpaar in handen met een sterke loper op b2. Nog ondersteund door een paard kostte dat een stuk tegen een pion aan de zwartspeler. Later moest Sheila dat stuk echter teruggeven en bleef zodoende een pion achter. Die besliste de partij en zodoende het Pionierviertal met een dikke nederlaag confronterend. Op het wedstrijdformulier zag dit er zo uit: